من هم زمانی کودک بودم ، کودکی که فکر می کرد دنیا فقط در باغ پدر بزرگ

خلاصه می شود.همبازی های من شاپرک ها و سنجاقک ها بودند ، هم رازهای

من علف های سبز و گل های تنها بودند. زیر تاک انگور برای شبنم ها قصه

می گفتم و شاهد پیچش پیچک ها دور درختهای بلند بودم.

آری صدای خنده آلبالوهای سرخ سر شاخه را می شنیدم و با آنها می خندیدم

و با جویبارهای زلال و روان حرف می زدم.درخت های بید مجنون برای من می رقصیدند.

باد برای من آواز می خواند و پرنده ها برای من با پرواز زیبایشان نمایش می دادند.

اما بالاخره بزرگ شدم و کودکی خود را در باغ سبز پدربزرگ جا گذاشتم.

ای کاش راه بازگشتی بود و من همیشه کودک می ماندم....

بی غم و بی گناه!!!!!!!!